- Belki yüzünüz hoşuma gitti belki de filozofça düşünüyorum da ondan anlatıyorum bunları. Evli misiniz Mister Mason?

-Hayır.

Misis Garvin ‘Bir erkek  bir kadına sahip olduğu zaman’ dedi ‘Bu sahiplik çok acayip bir duruma gelir. Bir bakıma bu sahiplik, onun hislerinin aynası, aksisedası, hislerinin zevk içinde aksetmesidir. Verdiklerinin karşılığını tamamen geri alır erkek. Balayında erkek kadını  bir melek gibi görür, kadın da kocasını Tanrı olarak kabul eder. Bir müddet birbirlerine karşı hayrandırlar. Nihayet evliliklerinin parlaklığı kaybolunca, erkek bir hayat arkadaşı edindiğinin farkına varır.’

-Devam edin.

Genç kadının yarı aralık duran gözleri parlıyordu: ‘ Sonra erkek zaman zaman kızmaya başlar. İlk zamanlar kendisini frenler. Fakat hürriyetini kaybetmiş olması onu kızdırmaktadır. Sonra iki şeyden birisini yapar. Ya sessiz sedasız karısını aldatır, tehlikeli alakalar kurar, yahut da herşey mesele yapar, dırdırlanır. Her iki şekilde de karısı onun gözünde kıymetini kaybetmiştir artık’

Mason ‘Sonra ne olur’ diye sordu.

-Sonra erkek ne ektiyse onu biçer. Bir erkek akıllıysa muhtaç olduğu serbestiği elde eder, kadın da akıllıysa kocasına istediği serbestiği verir. O zaman evlilikleri başarılı olur. Saadet içinde yaparşar. Koca karısına yalan söyler, onu aldatır. Fakat karısı onun gözünde daima kıymetlidir. Ama koca kadına herhangi bir eşya gözüyle bakmaya başlayınca, kadın hapishanenin kapısını sıkı sıkıya kapatmalı, kapıyı iyicen kilitlemeli ve anahtarı kocasının bulamayacağı bir yere fırlatıp atmalıdır.

-Yani sizin yaptığınız gibi öyle mi?

- Hayır, yapacağım gibi Mister Mason ..”

Dr. Fell nazik nazik ‘Sadece bir isim yavrum,’ diye cevap verdi. ‘Size onu tanımadığımı söyledim…Hadley, şimdi bu saçma sapan şeylere sakin fakat kati  bir tavırla itiraz edeceğim. Karın yağmasından, dinmesinden rahat rahat bahsettik. Sanki bu iş bir musluğu açıp kapatmak suretiyle idare ediliyormuş gibi… Bana şunu söyler misin? Bir insan karın NE ZAMAN başlayacağını veya dineceğini nasıl bilir? Herhalde hiç kimse ‘Hah! Cumartesi gecesi cinayet işleyeceğim’ demez. ‘Zira o gece kar saat tam beşte başlayacak ve tam da dokuz buçukta dinecek. Bu sayede bolca vakit bulacağım!’ Yok yok, senin izahın, meseleden daha da şaşırtıcı! Bir adamın karda ayak izi bırakmadan yürüdüğüne inanmak- onun karın ne zaman dineceğini bildiğine inanmaktan daha kolay!’

Baş müfettiş sinirlendi ‘ Ben meselenin can alacak noktasına gelmeye çalışıyordum. Fakat madem münakaşa etmek istiyorsun, bunun o son muammayı da kolayca izah ettiğinin farkında değil misin?’

‘hangi muammayı?’

….

‘A o mu?’ Dr. Fell, elini öyle müthiş bir istihkarla sallamıştı ki, Hadley ona bakakaldı. ‘Meselenin o kısmı mı? Çan seslerini duyar duıymaz  işin içyüzünü de anladım. A, ne ayıp! Nasıl da küfrediyorsun! Ben çok ciddiyim Hadley. Beni asıl o odadan kaçma meselesi endişelendiriyor. Belki elimize bir ipucu geçer diye kilitli odalarda cinayet işleme usüllerini kısımlara ayırarak, kısaca anlatacağım. Bizim cinayetin de bunlardan birine girmesi lazım. Şart bu! Zira usüller ne kadar değişik görünürse görünsün, aslında prensipleri aynıdır. Kapalı bir odada cinayet işlemenin ancak bir kaç yolu vardır. Hıh, ha! İşte kutu gibi  bir oda. Dört sağlam duvar. Bir pencere, bir kapı… Penceresi ve kapısı kilitli  bir odadan kaçma usüllerini açıklerken, gizli geçitlerden bahsetmeyeceğim. Bence pek aşağılık bir hile bu. Artık iyiyazarlar da bu oyuna başvurmuyorlar. Gizli geçit denen  adi şeylerin  cinslerini sayacak değilim. Bir el  girecek kadar geniş olan bir pano.Bıçağın atıldığı tavandaki delik. Tabii tıkaç belli olmayacak şekilde yerleştirilir, üstelik bu iyice toza da bulanır. Yani odanın yukarısında tavan arasının döşemesi sanki orada kimse dolaşmamış gibi tozlu hale sokulur. Bu da o adi hilenin adeta küçültülmüş, minyatür hale getirilmiş şeklidir. Açıklık, ister fare deliği kadar olsun, ister ahır kadar…Hepsinde prensip aynıdır..”

Ellery’e gelince… Onun için de  fazla neşeli denilemezdi. Genç adam artık hiçbir şeyden zevk almıyordu. İhtiyar kadın meselesine karışmadan evvel yazmaya başladığı  dedektif romanıyla uğraşıyordu ama eser hiç de istediği gibi olmuyordu. Şahısların kuklalardan farkı yoktu. Durmadan Potts hadisesini tahlil ediyor, geceleri de acayip faraziyeler kurarken uykuya dalıyordu.

Günler gelip geçiyor, tabii Riverside’daki saray alelade  bir ev halini alıyordu. Gazeteler yeni heyecanlar peşinde koşmaya başlamışlardı bile. Galiba Potts hadisesi artık cinayet tarihinin   malı olmuştu. Belki de ancak ileride bir iki meraklı bu kanlı satırları okuyacaktı…”

‘Anlıyorum. O sizi sadece karısının mektep arkadaşı olan yaşlı bir hanım olarak görüyor. Halbuki sizin bundan biraz daha fazla bir şeyler olduğunuzu biliyoruz değil mi Miss Marple? Suç işlemek sizin içn başka bir mana taşıyor. Halbuki Mr. Serrocold için suç sadece himaye ettiği çocukların kaprisleri. Bu da beni bazan ümitsizliğe düşürüyor. Ben ihtiyar ve eski kafaı bir adamım. Yine de hayatta bir işe yaracak gençlerin bulunduğuna inanıyorum. Fakat onların dürüstlüğü tabii olarak kabul ediliyor. Her neyse, siz bana aldırmayın. Bir sürü genç erkek ve genç kız gördüm. Bunların çoğunun kötü aileleri, kötü bir şansları, yani hayatta her türlü şanssızlıkları vardı. Fakat bir çoğu, iyi bir hayat kurmaya bile muvaffak oldu. Bu gibilerine canımı bile emanet edebilirim. !

Sonra başını sallayarak devam etti: ‘ Dün gece şefimiz Blacker, bana sizden ve insan tabiatı hakkında olan ileri görüşlerinizden bahsetti. Acaba şu girdiğimiz çıkmazda ban yardım edebilir misiniz? Kaatil Amerikalı çocuk mu?’

…”

Arayan belki de umudunu kesmişti, bir süre ses gelmedi karşıdan. Sonra İstanbul dışı, kalınca bir kadın sesi duydum:’ Remzi Ünal… Remzi Ünal’la mı görüşüyorum?’

‘Evet, Remzi Ünal’ dedim. Remzi Ünal…Şu, Hava Kuvvetleri’nden müsafi, THY’den kovulma, kendine saygısı olan hiçbir ‘frequet flyer’ın adını bile duymadığı sekizinci sınıf charter şirketlerinde bile tutunamayan, sayenizde MS Flight Simulator’ın Chessna’sını bile adam gibi indirmekten aciz, ex-kaptan, nevzuhur özel dedektif Remzi Ünal…

‘Yusuf Bey’i bağlıyorum, fem’ Kadın seyrettiği bir filmde böyle konuşan bir sekreterle özdeşlemişti anlaşılan.

‘Yusuf Bey de kim?’ Karşımdaki ses  kendien güvenini kaybetti birden. ‘Remzi Bey’le mi görüşüyorum?’ dedi yeniden.

‘Evet’ dedim ‘Remzi Ünal, şu…’

‘Yusuf Sarı’yı bağlıyorum, fem,’ diye topu patronuna attı,çok ve yanlış filmler izleyen bir sekreter olduğunu anladığım İstanbul dışı sesli kadın…”

“…

‘Amma bok iş.’ dedim. ‘ Seni de sıkıştırmışlardır şimdi polisler. ‘

Sigarasından bir nefes de adam çekti. Kafasını geriye doğru attı. Gözlerinde ufak bir ışık parıldadı. ‘ Eh, biz de hafif payımıza düşeni adık devletimizin eli dert görmeyesi, başımızdan eksilmeyesi zabıta kuvvetlerinin değdiği yerde gül bitiren tokatlarından’ dedi.

Cümlenin zarafeti soluğumu kesti. İçten bir gülümsemeyle yüzüne baktım. Televizyonda gördüğüm halk ozanlarının, deyişlerini bitirdiklerinde kendinden emin bir duruşları vardı, tıpkı onlar gibi duruyordu. Bu adamla başka bir gün oturup güzel laflamalı  diye geçirdim içimden. Ölmüş gitmişler değil, yaşayanlar üstüne.

Alkışları vakur bir tavırla geçiştirmek yerine, sigarasını yere attı aniden, üstüne basıp söndürdü. Sonra eğilip yerden aldı. Tekerlekli çöp  bidonunun kapağını açıp attı içine.

O bunları yaparken bir sonraki sorum için yeterince vakit bulmuştum. Ama soramadım…”

- Kımıldama!, diye emretti.

Gary:

- Bu silahı nereden buldun? dedi. Böyle silah görmemiştim. Acaba ne marka.

- Sana ne be!

Silahın namlusu yerdeki şişkin cismi gösterdi.

- O nedir?

- Sana ne be ser…

Gary, sözünü tamamlayamadı, midesine çevrilmiş olan silahın namlusu göbeğine dayandı.

Gary:

- Dalgıç takımı, dedi.

- Dalgıç takımı mı? Ne yapacaksın?

Gary, kuşku uyandıracak kadar bekledikten sonra:

- Hiiiç!, dedi. Buldum.

- Doğru söyle, yoksa…

- Şey… bir yerden almıştım. Bir dükkandan…

- Çekil, bu tarafa geç.”

“…

Aklıma ilk gelen burada alenen bana ateş etmeyeceği oldu. İyimser bir düşünceydi bu ama, sarılacak başka bir şey gelmedi aklıma. Bence tabancayı kafama doğru tutacak, elimdeki istekayı atmamı, sonra siktirip gitmemi söyleyecekti. İkiletmezdim. Siktirip giderdim.

Ya da öyle olmazdı. Basardı tetiğe. Üst üste basardı. Önce kulaklarım delinirdi. Ortalığı bayram günlerinden kalma bir barut kokusu kaplardı. Tenkan menkan çare etmezdi üst üste gelen kurşunlara. Siktirip bu dünyadan giderdim. Vakit erkendi, ertesi günün gazetelerinde yeterince yer bulurdu haber.

Ben iyimser düşünceye sarıldım. Epeyi verimli çalıştığımız istekaya, bir ihtiyar bastonu muamelesi yaparak  doğruldum. Belimi hafif bükük tutmaya gayret gösteriyordum. Gözüm gözlerindeydi. Bir elimi dur yapma der gibi uzattım uzun paltoluya. Arkadaşları bir ona bir bana bakıyordu.

Bir an kocaman bir sessizlik oldu bilardo salonunda. Kimse  bir şey söylemedi. Birilerinin konuşması gerekiyordu oysa. Birilri birilerini tehdit etmeli, birileri tamam sakin ol demeliydi birilerine…”

“… Bu çalan telefon zili mi baş ağrımı arttırdı, yoksabaşım ağrıdığı için mi bana bu kadar acımazsız geliyor sesi  diye düşünerek uyandım. Yatağın içinde umutsuzca oturdum. Pencereden gelen ışıktan gözlerim acıdı.

Zilin her çalışında telesekreter devreye girecek, bir kaç saniyeliğine rahatlayacağım diye düşündüm. Lanet makine devreye girmedi. Bu yüzden ayağa kalktığım an, sigara paketini aradığım an, komodinden yere düşmüş çakmağı ayrıca aradığım an, her ikisini ve dudağımı birleştirip yaktığım an, içime çektiğim ilk nefesle birlikte zihnimdeki bulutlar birazcık olsun aralanmaya başladığı an bir kere almak üzere çalmaya devam etti lanet makinenin lanet zili.

Aonunda telefona ulaştım. Ahizeyi kaldırdığımda lanet zili susturduğum için sevindim herşey bir yana.  ‘Uyan oğlum Üsküdar’da sabah oldu’ dedi reklamcı arkadaşımın sesi kulaklığın içinden.

Telefonun altında durduğu koskocaman duvar saatinden anladığıma göre Üsküdar’da da yediyi on altı geçiyor olmalıydı….”