“…
Aklıma ilk gelen burada alenen bana ateş etmeyeceği oldu. İyimser bir düşünceydi bu ama, sarılacak başka bir şey gelmedi aklıma. Bence tabancayı kafama doğru tutacak, elimdeki istekayı atmamı, sonra siktirip gitmemi söyleyecekti. İkiletmezdim. Siktirip giderdim.
Ya da öyle olmazdı. Basardı tetiğe. Üst üste basardı. Önce kulaklarım delinirdi. Ortalığı bayram günlerinden kalma bir barut kokusu kaplardı. Tenkan menkan çare etmezdi üst üste gelen kurşunlara. Siktirip bu dünyadan giderdim. Vakit erkendi, ertesi günün gazetelerinde yeterince yer bulurdu haber.
Ben iyimser düşünceye sarıldım. Epeyi verimli çalıştığımız istekaya, bir ihtiyar bastonu muamelesi yaparak doğruldum. Belimi hafif bükük tutmaya gayret gösteriyordum. Gözüm gözlerindeydi. Bir elimi dur yapma der gibi uzattım uzun paltoluya. Arkadaşları bir ona bir bana bakıyordu.
Bir an kocaman bir sessizlik oldu bilardo salonunda. Kimse bir şey söylemedi. Birilerinin konuşması gerekiyordu oysa. Birilri birilerini tehdit etmeli, birileri tamam sakin ol demeliydi birilerine…”
