“…
O anda Luise’nin hayali gözünün önüne gelmişti. Ama samimiydi. Kimseye karşı bir sevgi duymuyordu. Onun yanında kendini rahat hissederdi, yine de onunla konuşmak ihtiyacı duymazdı. Tatlı ve okşayıcı olan, sadece mevcudiyeti olurdu. Luise evin bir parçasıydı. Elie’ye göre evin şahsiyetini temsil ederdi. Orada birlikte yaşayabilirler, bütün hayatlarını geçirirler, dış dünyanın karışıklığından uzak durabilirlerdi.
Vilna’da bu emniyet ve sükun hissini hiç duymamıştı. Kendi bölgesinde, kendi cemiyetinde insan gruplarının daha sert, daha kati bir karakteri vardı. Sokaktaki çocuklar yaşlı insanların yüz ifadelerini taşır, beş yaşından sonra kızlar bebekle oynamaktan vazgeçerlerdi. Altı aydan fazla süren kış mevsiminde, kar üzerinde yakınarak titreştiklerini görürdünüz. Kendi evinde sık sık bir çift postal için birbirlerine girerlerdi.
Şimdi, uzaktan bakınca, amansız bir mücadele gibi görünüyordu. İnsanlar böcekler gibiydi, yaşamak için diğerlerini ezmekten çekinmeyen böcekler gibi.
Soğuğa karşı çok hassas oluşu ile, bütün gün ayaklarını mutfak sobasına uzatıp oturuşunun sebebi o uzun kış aylarıydı. Kendini Madam Lange’ın evine kapatışının sebebi ise, şahit olduğu amansız mücadele idi. Sonunda bir sığınak bulmuş gibiydi.
…”
